Jan Kończak

Rodzaje serwerów – master (pri), slave (sec)

W trakcie laboratoriów jest używany serwer DNS BIND w wersji 9 którego rozwój dba ISC.
BIND9 pozwala tworzyć zarówno serwery authoritative jak i caching (i serwery pełniące obie role naraz, co zwykle jest odradzane).
Inne popularne authoritative DNS to NSD i Knot DNS.
Inne popularne caching DNS to Unbound czy dnsmasq (który łączy w sobie serwer DNS i DHCP).

Format plików stref (zone files) opisujących informacje znajdujące się w DNS (a pochodzący z BIND) stał się standardem używanym do konfiguracji rekordów DNS w większości serwerów DNS.

Standardowa nazwa głównego programu serwera DNS to named (od name daemon).

Uwaga: ścieżki, polecenia i przykłady named.conf są w konwencji przyjętej w OpenSUSE.
Pliki stref są standardowe.

Uwaga: przykłady są dla adresu lab-net-1 i domeny example.com. Proszę je odpowiednio zmodyfikować

Przykładowa konfiguracja authoritative serwera bind: bind9_example_config.tar.xz

Aby uruchomić bind9 do testów wykonaj komendę:
** named -g **

Można ręcznie podać inną niż domyślną ścieżkę do głównego pliku z konfiguracją:
named -g -c sciezka/do/named.conf

Główny plik konfiguracyjny BIND9 to /etc/named.conf lub /etc/bind/named.conf (ref) i jest podzielony na sekcje, np:

acl nazwa {
    …
};

options {
    nazwa_opcji wartość;
    …
};

zone nazwa {
    …
};

Plik pozwala on na skonfigurowanie:

• W sekcji options [1]:
  • directory katalog – katalog względem którego będą liczone wszystkie względne ścieżki
  • allow-query … – ogranicza kto może wysyłać zapytania [2], np:
    allow query { any; }; - ktokolwiek;
    allow query { 127.0.0.1; 172.16.0.0/16; }; - tylko podane IP/sieci;
    allow query { localhost; }; wszystkie IP tego komputera;
  • recursion no|yes (domyślnie wyłączone) – pozwala działać jako caching nameserver
  • forwarders … – lista IP, do których mają być przesyłane nieobsłużone zapytania (zmienia serwer w pośrednika) [3]
  • allow-recursion … – ogranicza kto może wysyłać zapytania rekursywne [2]
• Sekcje zone definiują strefy.
  • Składnia dla serwera master to:

    zone "pelna.nazwa.domenowa.pl" IN {
        type master;
        file "sciezka_do/pliku_strefy.zone";
    };

    IN oznacza INternet (alternatywą jest np. CHaos)

  • Składnia dla serwera slave :

    zone "pelna.nazwa.domenowa.pl" IN { 
        type slave;
        masters { 10.0.0.1; };          # lista adresów IP serwerów master
        file "sciezka_gdzie/serwer_stworzy_plik_strefy.zone";
    };

Zadanie 8. Sprawdź gdzie znajduje się główny plik konfiguracyjny programu bind. Sprawdź w jakim katalogu na twoim systemie bind będzie domyślnie szukać plików stref. Wyświetl zawartość tego katalogu.

Zadanie 9. Jakie pliki stref są dostarczane z serwerem bind9 (i umieszczone w OpenSUSE w katalogu /var/lib/named)?

Składnia plików stref:

• plik strefy musi zaczynać się od rekordu SOA, który zawiera:
  • serial – monotonicznie rosnący numer kolejnej wersji pliku strefy, używany przez slave'y do sprawdzania czy wiedzą co powinny
  • timeouty (patrz przykład pliku)
  • mail (w przykładzie: root → root.example.com → root@example.com)
• plik strefy musi zawierać przynajmniej jeden rekord NS dla domeny
• komentarze zaczynają się od ;
• znak @ oznacza nazwę strefy (z pliku named.conf, nie z nazwy pliku strefy)
• pustka (brak tekstu) oznacza powtórzenie z linii wyżej
• brak . (kropki) po tekście w dowolnym miejscu gdzie BIND spodziewa się nazwy domeny spowoduje doklejenie .@ na koniec tekstu; stąd do podania adresu bezwzględnego trzeba zakończyć go kropką, np: domain.com.

example.com.zone

$TTL 1H   ; czas jaki ważny będzie cache dla poniższych rekordów ; jednostki: sekundy
@		IN SOA		ns   root (
				2015121600	; serial number
				6H		;        / refresh time 
				1H		; slave |  time to retry refresh
				1W		;        \ slave expiry after no refresh
				1D )		; minimum TTL for caching NS; on timeout NXDOMAIN
 
		IN NS		ns
		IN A		150.254.32.130
ns		IN A		150.254.32.130
www		IN CNAME	@

Zadanie 10. Włącz bind i przetestuj działanie przykładowej konfiguracji. Następnie przerób konfigurację tak, Twój komputer działał jako serwer nazw dla wybranej domeny (innej niż example.com).